Πώς έγινα «όλντερ» με τον Τζορτζ Μάικλ

στις
Στο «τρίο» των πρωτοπόρων: Μάικλ Τζάκσον, Πρινς και Τζορτζ Μάικλ. Καθένας από τη γενιά του ’80 έχει να θυμάται από αυτούς τους καλλιτέχνες, που δυστυχώς έφυγαν πρόωρα, αφήνοντάς μας μια πικρία και συνάμα ένα περίτρανο «γιατί», καθώς ο δρόμος ήταν ακόμα ανοιχτός για περισσότερη δημιουργία και τρέλα και ιστορία. Οκ, ας είναι.

 

Θα θυμάστε το άλμπουμ «Ολντερ». Μακράν η ωραιότερη, πιο αισθαντική δουλειά του. Μπορώ να σχολιάσω αναρίθμητες προσωπικές στιγμές να κουνάω το κεφάλι εδώ και εκεί και να φαντασιώνομαι έναν κόσμο όχι ακριβώς χίπικο μήτε ακριβώς ποπ, αλλά σίγουρα μεταμοντέρνο και ηλεκτρικό -εκεί που όλα επιτρέπονται- με προηγούμενες δουλειές του, ναι. Μα στο «όλντερ» αποτυπώθηκε μια καλλιτεχνική ωρίμανση που συγκέντρωνε τόσο το φυσικό σέξινες του Τζορτζ Μάικλ όσο και την ήσυχη, βελουτέ ευαισθησία του. Αυτό το σιντάκι το είχα λιώσει. Βλέπετε, όπως και οι κύριοι που αναφέρω παραπάνω, έτσι και ο Τζορτζ είχε την μπαλαντική πλευρά του, που δεν μπορούσε παρά να σε παρασύρει σε ιδιαίτερα δρομάκια, άλλοτε αναλύοντας με στιχουργική ευφυΐα τη βαθύτητα του έρωτα και άλλοτε μιλώντας για ματαιώσεις ή και τον θάνατο. Το «Γιου χαβ μπιν λοβντ», για παράδειγμα.

Καλλιτέχνης που με την ίδια άνεση τραγουδούσε τον «γρήγορο έρωτα» και από την άλλη το «Τζίσους του ε τσάιλντ». Μια ασυνήθιστη ντομπροσύνη παντρεμένη με μπόλικες δόσεις σεξουαλικής και κοινωνικής αντίρρησης. Φωνή που δεν υπερέβαλλε, αυτό ήταν και το μεγαλείο της. Οσο βυθιζόμουν στο άλμπουμ αυτό, λοιπόν, τόσο πωρωνόμουν με τον ίδιο και την ικανότητά του να παρουσιάζει με μυστήρια θρησκευτικότητα το είναι του. Είχε κάτι μεταφυσικό αυτός ο δίσκος. Την ώρα που γυάλιζα τα λουστρίνια μου, θυμάμαι, να πάω σε ένα καρναβαλικό παρτάκι ως «Mj» -τι ειρωνεία-, είχα το «δε στρέιντζεστ θινγκ» να παίζει χαμηλόφωνα, πολύ. Η μεγαλύτερη μαγκιά του Τζορτζ Μάικλ είναι το γεγονός ότι οι μουσικές του λειτουργούσαν σαν αυτά τα αρωματικά στικ που ανάβουμε κατά καιρούς για προσθήκη ερωτισμού στην ατμόσφαιρα. Και ακούγονταν πανεύκολα στη χαμηλότερη ένταση… Διατηρώντας τη δυναμική τους, εκτοξεύοντας τον αισθησιασμό στα ύψη, αναδεικνύοντας την εσωτερικότητα του ίδιου του καλλιτέχνη. Του κατά τα άλλα εκκεντρικού και «δεν υπολογίζω». Και που ποιος νοιάζεται τι έλεγαν και τι δεν έλεγαν. «Λετς γκόου αουτσάιντ» και γροθιά στη σεμνοτυφία θα απαντούσαμε εμείς. Αλλά αυτό είναι υπόθεση άλλου δίσκου.

Στο δε «Μουβ ον», εξομολόγηση. Ισως η πιο πρωτότυπη που τραγουδήθηκε ποτέ. Κάθε φορά που άκουγα «Σέιβ μι» έβλεπα στην κυριολεξία τις ενοχές του να πηγαίνουν χέρι-χέρι με μια εποχή που τότε δεν καταλάβαινα γιατί και πώς, αλλά ήταν παράδοξα ομοφοβική και πνιγηρή. Αλλά δεν έδινα και πολλή σημασία, γιατί στο επόμενο τραγούδι έπεφτε με τα μούτρα στον «πειρασμό» για τον οποίο πριν στέναζε βαριά, απορώντας μάλλον αν θα το πληρώσει φθηνά ή ακριβά… Ενδοσκοπικές αναμετρήσεις μαγειρεμένες με προσωπικά ερωτηματικά περί παραδείσου και κολάσεως, αλλά με κυρίαρχο στοιχείο έναν λυρισμό που σε άλλο του δίσκο δεν μαρτυράμε. Τουλάχιστον όχι σε αυτό το επίπεδο. Δίσκος που αποτέλεσε μια πρόωρη παρακαταθήκη, το άλλο του πρόσωπο ή καλύτερα, τα πολλά του πρόσωπα στην πιο καθαρή τους μορφή. Γινόμουν «όλντερ» με αυτό το άλμπουμ. Και όσο νεότερη αναρωτιόμουν για ποιες ενοχές μιλά, τόσο επέστρεφα σε αυτό μεγαλώνοντας με ύφος «οκ τώρα νιώθω τι λες!».

Και έρχεται ο καιρός βέβαια, που έχοντας πια περπατήσει, καταλαβαίνεις τη σημασία του ολιγόλεπτου «φρι» στο τέλος του άλμπουμ. «Είναι ωραία να είσαι ελεύθερος» λέει. Που είναι και ο μόνος στίχος του κομματιού. Θαρρείς πως εκεί ήθελε να ανατρέξουμε, αν χαθεί… Σε ευχαριστώ για το «όλντερ», ρε Τζόρτζ. Είναι πάντα ωραίο να μεγαλώνεις με κάποιον, εξάλλου. ΕΥΤ.Μ. 

large

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s