Πώς κερδίζεται η ζωή;

στις

θα

Ένα στοίχημα. Και όλοι γύρω σου σε συμβουλεύουν για το πώς να το κερδίσεις. Ένας αγώνας που ξεκινάει από τη δουλειά επεκτείνεται στις ανθρώπινες σχέσεις και συχνά καταλήγει στο μπέρδεμα. Να δουλέψεις πολύ ή λίγο; Να ερωτευθείς πολύ ή λίγο; Να παλέψεις πολύ ή λίγο για τη ζωή σου; Μία αέναη μάχη με τη συνείδησή μας και την ιδέα μας για την ευτυχία. Μία ευτυχία που συχνά καθορίζεται από τις διδαχές άλλων ή τα σβησμένα πρότυπα του αγαπημένου σου ριάλιτι σόου.

Κάπου μεταξύ της ελληνικής παράδοσης των αρχών και της νεώτερης οπτικής του «γίνομαι ότι ΔΕΝ είναι η ελληνική παράδοση», οι νέοι σήμερα κάθονται και αναλύουν τα πάντα εκτός από το τώρα. Βλέπουν το μετά, το αύριο, το σε 15 χρόνια, αρνούμενοι με κάθε τρόπο την ύπαρξη του παρόντος. Σαν να το παρακάμπτουν ως αόρατο. Σαν να θέλουν να καταλύσουν τον χρόνο. Και εκεί που οι γιαγιάδες μας και οι παππούδες μας έκαναν ότι τους κατέβει στο κεφάλι τώρα και όχι αύριο μη έχοντας στην τσέπη ούτε μια δραχμή, εμείς σήμερα σκεφτόμαστε πότε είναι η κατάλληλη μέρα να κλείσουμε ραντεβού με την επανάσταση, τη ζωή.

Μία μας φταίνε τα οικονομικά, μίας μας φταίει η επαγγελματική αβεβαιότητα και μία που δεν βρήκαμε χρόνο να κάνουμε ανανέωση του διαβατηρίου για να φύγουμε από εδώ επιτέλους. Να πάμε αλλού. Εκεί όπου οι καριέρες μας περιμένουν να τις αγκαλιάσουμε. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, τα χρόνια περνούν. Γίνονται χιλιάδες πράγματα γύρω μας και εμείς είμαστε κολλημένοι στο ένα καλύτερο αύριο. Το οποίο για να κατακτήσεις πρέπει από τη μία να είσαι εργατικός, αλλά πάλι δεν αξίζει να είσαι (εργατικός) στην Ελλάδα. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα, άσε που είναι ξεπερασμένη και χωριάτισσα.

Τι γίνεται; Μένεις στάσιμος για πολύ καιρό στο θεωρητικό κυνήγι του ονείρου, το οποίο πολλές φορές μπορεί να είναι «πότε θα αποκτήσω το δικό μου στέισον βάγκον ρε γαμώτο;» και δεν κάνεις τίποτα καλά. Ούτε τη δουλειά σου εξελίσσεις, ούτε οικογένεια δημιουργείς –αν θέλεις- ούτε τίποτα. Το χειρότερο βέβαια είναι να κατανοείς και τις 2 πλευρές. Τους παλαιότερους που σου λένε «στη βράση κολλάει στο σίδερο. Άδραξε τη στιγμή!» και άλλα τέτοια,  αλλά και τους νεώτερους που σου λένε «δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου σε αυτήν την χώρα. Θέλω χρόνο να δω τι ΘΑ κάνω. Ας κοιμηθώ λίγο για την ώρα». Και οι 2 δίκιο έχουν. Απλά και οι δύο αγνοούν την ουσία του προβλήματος. Η ζωή δεν κερδίζεται με παροιμίες,  η ζωή δεν κερδίζεται με θα. Αλλά με ΕΣΕΝΑ να την διευθύνεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s