Το ίδιον της χαλάρωσης

στις

Είναι αλήθεια ότι όσοι δε χαλαρώνουν ζουν λιγότερο? Δεν έψαξα καμία έρευνα για έγκυρα στοιχεία, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ισχύει. Κοίτα γύρω σου και δες. Τους ατάραχους Αμερικανούς τουρίστες που –σε άλλο –πλανήτη ξεχασμένοι- προσκυνούν με την ίδια λατρεία τα sketchers και τρώνε φυστικοβούτυρο μέχρι να σκάσουν. Αθάνατοι είναι. Χαρούμενοι και αιώνιοι. Ω ναι. Ίσως από το φυστικοβούτυρο να χαιρετάνε λίγο νωρίτερα από το προβλεπόμενο. Όχι από το άγχος και τη τσίτα. Γι’ αυτό, υπάρχουν στοιχεία. Τι γίνεται με εμάς?

Ένα θα σας πω. Έπηξα στην κούραση από την πολλή χαλάρωση. Η μόδα της τελευταίας πενταετίας. Μόνο που η δική μας, έχει άλλη φιλοσοφία… Είναι η φιλοσοφία της αποχής από το πάθος (για οτιδήποτε ουσιαστικό), με το πρόσχημα της κόπωσης, της στενοχώριας, του «σκληρού ωραρίου». Νέοι και νέες που επιδίδονται σε πολλές trendy δραστηριότητες, απαξιώνοντας κάθε άλλη (δραστηριότητα) που σχετίζεται με την τέχνη του ανθρώπου μαζί με άλλους-ένα ωραίο σύμπλεγμα δηλαδή-.Διότι εκστατικό το kite και το παρα πέντε, αλλά δε λέει τίποτα αν στο σπίτι σε περιμένουν 2-3 απογοητευμένοι άνθρωποι. Not sexy.

«Βγήκα για ένα ποτό να χαλαρώσω…», «είδα το κορίτσι μου για να χαλαρώσω», «πήγα για μπάνιο να χαλαρώσω», «διάβασα ένα βιβλίο να χαλαρώσω-ποσώς με ενδιαφέρει το βιβλίο-», «θα κάνω λίγο σεξ να χαλαρώσω», «θα δω μια ταινία να χαλαρώσω» και άλλα πολλά. Ατάκες του σήμερα. Χαλάρωση, χαλάρωση, χαλάρωση. Σα να έχουμε χωρίσει τη ζωή μας σε 2 μέρη. Το ένα είναι η δουλειά και το άλλο τίποτα. Το έδαφος αυτό, στο οποίο δεν έχουμε καμία επιθυμία να δράσουμε, παρά μόνο αν η δράση φέρει προσωπική και μόνο ικανοποίηση ή/και βελτίωση του στυλ. Ένα περίεργο lifestyle-ιδίως στη νεολαία- που ελάχιστα κατανοώ.

Ειδικά τώρα, που πονάμε οικονομικά, παντελώς δυσνόητο έχει γίνει. Οι νέοι πια, δεν δεν έχουν καμία απαίτηση από το συνάνθρωπο και δικαιολογούνται απόλυτα γι’ αυτό. Θαρρείς πως η στενότητα ενισχύει τον βίαιο ατομικισμό. Δεν έχω λεφτά, έχω πολλές υποχρεώσεις, άρα δεν ελπίζω σε τίποτα. Περνάω καλά μόνος μου, για όσα χρόνια μου μένουν, δίχως να σκάω. Δίχως να χρωστάω τίποτα σε αυτόν που γουστάρω για ‘παρέα’.  «Πρέπει να βάλουμε ψυχή στα πράγματα», μου είπε κάποια πρόσφατα. Και μου φάνηκε απίθανο το πώς φτάσαμε πάλι στο μηδέν. Να συζητάμε πράγματα που είχαν λυθεί από το ’30. Αναζητώντας ψυχή σε κάτι, που από ψυχή φτιάχτηκε γαμώτο. Όπως το άγγιγμα, τη βουτιά, το φιλί, τη κουβεντούλα. Το μπλέξιμο, ο χορός, το πάθος ρε συ. Aλλά τι σκάω? Θα πεθάνω νωρίς…

Χρησιμοποιούμε τη χαλάρωση για να απομακρυνθούμε από τη δυσκολία της ανθρώπινης ένωσης. Αυτής της εξελικτικής διαδικασίας, κατά την οποία παραμερίζεις για λίγο την εγωπάθειά σου για να μάθεις και τίποτα. Δε πάει ο νους σου, πόσο ωραία μπορείς να περάσεις. Να όμως, που καμιά φορά η γνώση, είναι τόσο τρομακτική, που μένεις σε αυτά που ξέρεις, για να μη σου γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Αράζεις, απολαμβάνεις όσα πετρέλαια έχουν απομείνει και αφήνεις τα πάθη και τις μαμακίες για την επόμενη γενιά. Αυτή που θα βγει από κάποιο υπερτούμπανο σωλήνα, κατασκευής δόκτωρος Τζόβολου. Οχι φυσικά.

Λέω να βγω σήμερα. Να ερωτευτώ λίγο. Μη τρελαίνεσαι, για να χαλαρώσω θα το κάνω. Και αύριο θα πάω στη δουλειά. ΕΥΤ.Μ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s