Τόσες χιλιάδες καλοκαίρια…

στις

Τα ελληνικά μας καλοκαίρια. Η παραμύθα των αιώνων. Κάθε χρόνο περιμένουμε τη στιγμή που η ζέστη θα αλλάξει το έσω μας, θα μας μεταμορφώσει. Μαγεία είναι. Συμβαίνει. Βλέπω δίπλα μου, τη σερβιτόρα να αδειάζει τα νεροπότηρα και σκέφτομαι πόσα άπειρα νερά ήπια και φέτος. Πόσες στιγμές, ήθελα να βάλω σε ένα ποτήρι και να τις ρουφήξω. Και το έκανα.

Με τον Αύγουστο στα τελειώματα, ακούς πολλές βλακείες. «Ωχου βαρέθηκα! Άντε να έρθει ο χειμώνας!», «Μας πέθανε φέτος-η φρικιαστική ζέστη-», «Θα δείτε τι θα πάθουμε από Σεπτέμβρη..-μεγάλες οικονομικές καταστροφές-» κ.ο.κ. Πιθανολογώ, πως όταν μπει ο Σεπτέμβρης, μόνο οι Red hot θα είναι στον κόσμο τους. Οι υπόλοιποι, θα ψάχνουμε πάλι μέσα στα χαλάσματα του καλοκαιριού, να βρούμε τι απέμεινε από λεφτά, μυαλά και έρωτες. Χαιρέτα μου δηλαδή. Συνήθως δε μένει τίποτα. Άντε να απέκτησες μια ρυτίδα ξηροδερμίας παραπάνω. «Αλλά το χάρηκες! Σταμάτα να κλαίγεσαι!», θα μου έλεγαν όλοι όσοι με ξέρουν. Ακόμα και αυτοί που δε με ξέρουν.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, το ίδιο καλοκαίρι μου φαίνεται πως περνάω. Ο Μάιος της προσμονής, ο Ιούνιος της προσδοκίας, ο Ιούλιος του ενθουσιασμού και ο Αύγουστος της απελπισίας. Γι’ αυτά τα «νερά» που ο οργανισμός σου απέβαλλε, γι’ αυτές τις στιγμές που σε γέλασαν. Γι’ αυτά, τα δύσκολα που σε περιμένουν. Λες και ο χρόνος αλλάζει το Σεπτέμβρη. Γράφεις υποσχέσεις, υποχρεώσεις, ιατρικές θεραπείες που πρέπει να μπουν σε ροή από 1η κιόλας του μηνός. Μέχρι τότε, χαλαρώνεις και ελπίζεις ότι κάτι θα αλλάξει. Κάτι θα τινάξει τα κεφάλια του ρεαλισμού στον αέρα.

Κάθε φορά, πιστεύεις. Ίσως αυτό να είναι που μας σώζει μέχρι σήμερα. Η απάτη του καλοκαιριού. Η περίοδος όπου γίνεσαι όσο πιο αναβλητικός μπορείς και κανείς δε σε αποκαλεί ανεύθυνο. Όμως αυτά τα ξεχωριστά δευτερόλεπτα-γιατί τόσο κρατάει- όπου το αεράκι σε φυσά λίγο στη μουρίτσα και εσύ κοιτάς το πέλαγος με 2 επίμονους ταξιδευτές να πηγαινοφέρνουν έναν αετό, θα ήθελα να είναι αλήθεια. Τα «τόσες χιλιάδες καλοκαίρια» που σιγοτραγουδά η πιτσιρίκα με τις φίλες της στο beach bar της αφέλειας, θα ήθελα να είναι αλήθεια. Δε θέλω να τις δω με ποδιά σε κάποιο ιδιωτικό κολλέγιο να μιλάνε για την Άλγεβρα. Αλήθεια.

Και αν αυτό το καλοκαίρι μας εξαπάτησε, δε θα μασήσουμε. Και αν αυτό το καλοκαίρι μας μούρλανε, δε θα τρελαθούμε. Διότι αν υποθέσουμε ότι το Σεπτέβρη τελειώνουν όλα και παραγράφονται όλα, τότε μικρό το κακό. Όμως δε θα ήθελα να παραγράφονται. Αλήθεια. Τόσες χιλιάδες καλοκαίρια? Κρίμα είναι… ΕΥΤ.Μ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s