Η επόμενη μέρα

στις

Κοίταζε ψηλά. Σχεδόν δάκρυζε. «Δεν μπορώ…», μου είπε, «Δεν μπορώ, θέλω να φωνάξω, κατάλαβέ με!». Εισέπνευσα από τη μύτη και δάγκωσα λίγο τα χείλη μου. Είναι ο τρόπος μου, όταν δείχνω να κατανοώ…

«Έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Περάσανε χρόνια και εσείς στέκεστε ακούνητοι στα τσιμέντα σας. Ήρθε η ώρα μου. Αρκετή πίεση δέχτηκα. Πρέπει να πάρω αποφάσεις. Σκοτώνω μερικούς, για να αναγεννήσω μια κοινωνία. Κατάλαβέ με». Για πρώτη φορά, ο σεισμός μιλούσε με τόση απόγνωση. Δεν είχα παρά να τον ακούσω.

Δεν ήξερα αν με ένοιαζαν αυτά που μου έλεγε. Δεν ήθελα να γκρεμιστεί το σπίτι μου μονάχα. Ήθελα να βρω τη led μου ατάραχη και τη χύτρα γεμάτη. Ποια θα ήμουν, αν όλα αυτά έσπαγαν; Είδα τον αδερφό μου, που περνούσε. «Έλα κάτσε» του είπα, «Κάτσε να ακούσουμε το σεισμό παρέα…». Και έκατσε. Έγειρα πάνω του για λίγο.

«Πρέπει, πρέπει, πρέπει, πρέπει….» και ένα σωρό υποχρεώσεις μας τσαμπούνησε. Το μυαλό μου υπέστη τεκτονικές αλλαγές από τη βία και μόνο που είχε στο λόγο του. Η ανάγκη για μηδενισμό των πάντων, φάνταζε αναπόφευκτη. Και σκεφτόμουν γρήγορους τρόπους ανάκτησης της ταυτότητάς μου. «Αν έρθει ένας σεισμός και τα τσακίσει όλα, διαβατήρια, λεφτά, δουλειά, ρουτίνες, φαγητά και τροχούς, ποια στο Θεό θα είμαι; Ποιό facebook θα συμβουλεύομαι, ποιό νούμερο θα παριστάνω στα μπαρ;», αναρωτήθηκα τρώγοντας ένα αγγούρι που είχα τυχαία στη τσάντα μου.

«Έχω μόνο να σου πω, ότι δε θα αφήσω την αυτοκρατορία μας να πέσει!», προσέθεσε. Μα τι ειρωνεία… Για ποια αυτοκρατορία μου μιλούσε; Μια παλιά, ξιπασμένη, άθεη μαλακία; Τι σχέση έχω εγώ με δαύτην; Ή μήπως έχω; Pfff… ψιθύρισα στον αδερφό μου, ακουμπώντας και πάλι στον ώμο του. Το πόρισμα είχε ούτως ή άλλως, βγει.

«Τώρα τι κάνουμε;», τον ρωτώ… «Είναι αποφασισμένος να μας δώσει πόνο. Το 8άρι (ρίχτερ), δε το γλιτώνουμε». Τόση ώρα δε μιλούσε… Γενικά, δε μιλούσε πολύ, αλλά όταν τον έπιανε μανία, δημιουργούσε ανεμοστρόβιλο λέξεων. «Να χαρούμε τη νύχτα μωρέ; Tι λες;». Ο σεισμός μας άξιζε. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. «Ρε αφαιρεμένο, άμα πιω, δε θα μαζεύομαι!» είπα ξεχνώντας για λίγο την επόμενη μέρα… «Αν έχεις κάποιον να σε πάει σπίτι, μη φοβάσαι για τίποτα. Ακόμα και αν δεν έχεις πια σπίτι», μου απάντησε βγάζοντας τη γλώσσα κοροϊδευτικά.

O σεισμός μας αξίζει. Μας χρειάζεται. Και ας μας αδικεί λίγο. Έβγαλα και εγώ τη γλώσσα μου-λίγο πιο απειλητικά- στον σεισμό και του είπα “cu around mate”. Πήρα τον αδερφό και πήγα για ποτά.

Αν η νύχτα είναι δική μου, ποιος χέστηκε για την επόμενη μέρα; Aς έρθει, η βρωμιάρα. ΕΥΤ.Μ.

Advertisements

Ένα Σχόλιο Προσθέστε το δικό σας

  1. Ο/Η Δημητρης Μ. λέει:

    θα μπορουσα να φτιαξω ενα τραγουδι πανω σε αυτο γιατι μου αρεσε απιστευτα πολυ?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s